Emin Çölaşan’ın aleyhine kullanılan yazılardan biri, sekiz aylık bebeğiyle cezaevinde bulunan bir annenin gönderdiği mektubu konu alıyordu. Mahkeme bunu, örgüt hakkındaki olumsuz algıyı azaltmak ve örgütle yürütülen mücadeleyi sekteye uğratmak olarak değerlendirdi.
17 Kasım sabahı polis, Sözcü TV ve Sözcü gazetesinin bulunduğu adreslerde arama yaptı; yayın grubunun yöneticileri ve yetkilileri arasından dört kişi gözaltına alındı. Arama sırasında kanalın canlı yayını durduruldu, bant yayınına geçildi.
Aynı soruşturma kapsamında İstanbul 4. Sulh Ceza Hâkimliği, televizyonun bağlı bulunduğu Mega Ajans ve Reklamcılık şirketine TMSF’yi kayyım atadı.
İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı, Sözcü Grubunun sahibi Burak Akbay’ın yurt dışındaki banka hesaplarından Estetik Yayıncılık ve Mega Ajans’a para gönderdiğini açıkladı.
Bu şirketleri FETÖ’nün medya yapılanmasının parçası olarak nitelendirdi, Akbay’ın onları finanse ederek örgüt yöneticiliğini sürdürdüğünü ileri sürdü. Örgüt üyeliği ve terörizmin finansmanı suçlamalarıyla yürütülen soruşturmada arama, gözaltı ve kayyım kararları verildi.
Gözaltına alınanlardan biri, mali işler sorumlusu Yonca Yücekaleli. Aynı yayın grubundaki muhasebe işlemleri nedeniyle daha önce yıllarca yargılanmış, mahkûm edilmiş, Yargıtay’ın bozma kararından sonra 5 Mart 2025’te beraat etmişti. Şimdi yeniden gözaltında; üstelik bu kez soruşturmayla birlikte televizyonun yönetimi de devralındı.
Gazetecilikten örgüte yardıma
Sözcü hakkındaki soruşturma 2016’da başladı, ilk operasyon Mayıs 2017’de yapıldı. Gazetenin FETÖ’nün amaçları doğrultusunda faaliyet gösterdiği, yazarlarının, yöneticilerinin ve muhasebecisinin örgüte yardım ettiği ileri sürüldü. Yurt dışında bulunan Burak Akbay’ın dosyası daha sonra ayrıldı.
27 Aralık 2019’da İstanbul 37. Ağır Ceza Mahkemesi, aralarında Emin Çölaşan, Necati Doğru, Gökmen Ulu ve Yonca Yücekaleli’nin de bulunduğu yedi kişiye hapis cezaları verdi. Heyetin başkanı Akın Gürlek’ti. Bugünkü müdahaleye dayanak yapılan yeni soruşturmanın açıldığı 2025 yılında da İstanbul Cumhuriyet Başsavcısıydı. Bugün Adalet Bakanı.
Gökmen Ulu, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Marmaris’te tatil yaptığını 15 Temmuz günü saat 16.25’te haberleştirmişti. Mahkeme, bu haberle darbecilere yer gösterilerek örgüte yardım edildiğine hükmetti. Ulu ise aynı konuda daha önce yayımlanan haberleri ve darbecilerin günler önce yaptığı keşiflere ilişkin belgeleri savunmasına dayanak göstermiş, otel önünde çalıştığını anlatmıştı.
Buna karşılık mahkeme, özellikle haber saatinin rastlantı olamayacağını belirtiyordu. Örgüte yardım kastı, birkaç saat sonra başlayacak darbe girişimiyle haberin zamanlaması arasında kurulan bağdan çıkarılmıştı.
Emin Çölaşan’ın aleyhine kullanılan yazılardan biri, sekiz aylık bebeğiyle cezaevinde bulunan bir annenin gönderdiği mektubu konu alıyordu. Çölaşan, üzerinde cezaevinin okuma komisyonu ile PTT’nin damgası bulunan mektubu yayımlamış, anlatılanlar doğruysa yaşananlara itiraz etmişti. Mahkeme bunu, örgüt hakkındaki olumsuz algıyı azaltmak ve örgütle yürütülen mücadeleyi sekteye uğratmak olarak değerlendirdi.
Bir başka yazısında Zaman gazetesine el konulmasını ve kayyım uygulamalarını eleştiriyordu. Aynı yazıda Gülen yapılanmasının geçmişte masum insanlara yaptıklarını, devleti ve adaleti kendi çıkarları için kullanmasını da ağır biçimde anlatmıştı. Buna rağmen hukuksuzluğa itirazı, örgütle mücadeleyi itibarsızlaştırma sayıldı.
Necati Doğru’nun kayyımların yüksek maaşlarını ve aralarındaki çıkar çatışmalarını eleştirdiği yazısından da benzer bir sonuç çıkarıldı. Mahkemeye göre Doğru, FETÖ’ye karşı yapılan işlemleri itibarsızlaştırarak örgüte doğrudan yardım etmişti.
Böylece devletin bir işlemini sorgulayan gazeteci, o işlemin muhatabına yardım etmekle cezalandırılıyordu. Mahkemenin bu gerekçesi, gazeteciden devletin işlemlerini sorgulamamasını istiyordu.
Dosyada tanık olarak dinlenen Cem Küçük, Fuat Uğur ve Ersoy Dede de örgütsel ilişkiyi doğrulayacak bir bilgi sunmadı. Sözcü’nün yayınlarına yönelik sert eleştirilerini örgütsel ilişki iddiasından ayırıyorlardı. Ersoy Dede, Sözcü’nün FETÖ’cü olduğu iddiasını mahkemede “deli saçması” diye nitelendirdi. Akbay’ın cemaat evlerinde yetiştiği iddiasına kaynak gösterilen Fehmi Koru ise yazısındaki bağlantıyı “hiçbir temeli olmayan bir kuşku” olarak açıkladı. Mahkûmiyet, bu tanıklıklara rağmen kurulmuştu.
Bozma kararından sonra
26 Kasım 2024’te Yargıtay 3. Ceza Dairesi, mahkûmiyetleri oy birliğiyle bozdu. Çölaşan, Doğru ve Ulu’nun yazılarının örgüte yardım suçuna uymadığını, bilgi edinme, yayma, eleştirme ve yorumlama niteliğinde olduğunu belirtti. Yöneticilerin yazılara iştirak ettiğini gösteren bir delil bulunmadığını; Yücekaleli’nin ise para transferlerini şirkette muhasebe görevlisi olarak çalışması nedeniyle yaptığını kaydetti.
Fakat 5 Mart 2025’teki duruşmada savcı, beş kişi için beraat isterken Çölaşan ile Yücekaleli’nin yine cezalandırılmasını talep etti. Çölaşan bakımından, Zaman gazetesine yapılan müdahaleyi eleştiren yazı ile cezaevindeki annenin mektubu yeniden suçlamaya dayanak gösterildi. Yücekaleli hakkında da şirketin yönetim tarzının FETÖ’ye bağlı kuruluşlarınkiyle “bire bir aynı” olduğu iddiası tekrarlandı.
Yargıtay’ın bozduğu mahkûmiyetin gerekçesi, yeniden ceza talebinin gerekçesi olmuştu.
Mahkeme bu talebi reddederek yedisini de beraat ettirdi. Hükmünü açıkça “yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması” gerekçesine dayandırdı. Bugün yeniden gözaltına alınan muhasebeci hakkında verilen karar da bu.
Burak Akbay’ın ayrılan dosyası henüz karara bağlanmadı. Diğer sanıkların beraat etmesine, hukuki itirazlara ve bozma kararına rağmen Sözcü’yü örgütsel faaliyetle ilişkilendirmekte sürdürülen ısrar, bugünkü müdahalenin de geçmişini oluşturuyor.
Para hareketinden suçlamaya
Başsavcılığın açıklamasına göre yeni soruşturma, Akbay’ın ayrılan dosyasına bakan mahkemenin mali yönden değerlendirme yapılması için gönderdiği ihbar üzerine 2025’te başlatıldı. Şirketlerin mali ilişkileri ise ilk soruşturmada da incelenmişti.
İncelediğim 9 Eylül 2016 tarihli MASAK raporu, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/93041 sayılı yazısı üzerine hazırlanmış. Bu, Başsavcılığın 17 Kasım açıklamasında Akbay hakkındaki ilk soruşturma olarak andığı dosyanın numarası. Akbay’ın ve şirketlerinin para ilişkileri, aynı Başsavcılığın aynı dosyası için on yıl önce araştırılmıştı.
Raporda banka hareketleri, ortaklıklar ve ticari ilişkiler ayrıntılı biçimde yer alıyor. Estetik Yayıncılık Ltd. Şti.’nin 2005-2013 arasındaki alım satımlarında, FETÖ soruşturmaları kapsamındaki rapor ve yazışmalarda adı geçen ve iltisaklı/irtibatlı olduğu iddia edilen firmaların toplam hacim içindeki payı yüzde 0,78; Estetik Yayıncılık AŞ’nin 2013-2016 döneminde ise yüzde 0,10. Rapor bu oranları kendisi “oldukça düşük” diye nitelendiriyor. Bu nedenle hangi işlemlerin neden olağan ticari ilişkiyi aşıp örgüte finansman sağlama niteliği taşıdığının gösterilmesi gerekir.
2019 tarihli karar, bazı para hareketlerini şüpheli bulmuş; karşılıklı transferlerle şirketten ortağa aktarılan paranın gizlendiği yönündeki değerlendirmeleri de gerekçesine almıştı. Muhasebeciyi örgüte yardımdan mahkûm ederken şirketin yönetim tarzının örgüte bağlı kuruluşlarla aynı olduğu ve gazetenin örgütün amaçlarına hizmet ettiği kabulüne dayanıyordu. Yücekaleli bu kabullere dayanan örgüte yardım suçlamasından beraat etti.
Mega Ajans’a yapılan yeni ödemeler olabilir. Soruşturmada anılan diğer MASAK raporlarının içeriğini bilmiyoruz. Başsavcılığın açıklaması da bu ödemelerden hangisinin neden suç şüphesi doğurduğunu söylemiyor.
Başsavcılığın şirketleri “örgütün medya ayağı” olarak nitelendirmesinin somut dayanakları açıklanmalıdır. Bir yayın şirketine para sağlanması, o şirketin finansmanını gösterse de kaynağın bir terör örgütüne, terör suçlarında kullanılması amacıyla ya da böyle kullanılacağı bilinerek sağlandığı somut olgularla gösterilmelidir. Şirkete para gönderildiğini göstermek, bu soruların cevabı değildir.
Şirketi önce örgütün parçası sayıp ardından sahibinin şirkete gönderdiği parayı bu kabulün kanıtı olarak kullanırsanız, ispatlamanız gereken iddiayı kendi kendisinin deliline dönüştürürsünüz.
Hesaplardan yayın yönetimine
CMK’nın 133. maddesi, şirket faaliyeti çerçevesinde suç işlenmekte olduğuna dair kuvvetli şüphe sebepleri bulunmasını ve kayyım atanmasının maddi gerçeğin ortaya çıkarılabilmesi için gerekli olmasını birlikte arıyor. Yani kuvvetli suç şüphesi ile yönetimin devralınmasının zorunluluğu ayrı ayrı gösterilmelidir.
Hesap hareketleri bankalardan alınabilir, şirketin defter ve belgeleri incelenebilir, ilgililerin ifadelerine başvurulabilir. Bunların neden yeterli olmayacağı, daha sınırlı bir denetim yerine yönetim yetkilerinin neden devralınması gerektiği gösterilmek zorunda. Kayyım kararının tam metni elimizde değil; kamuoyuna yapılan açıklama ise bu zorunluluğu ortaya koymuyor.
Üstelik yönetimi devralınan şirket bir haber kanalı işletiyor. Yönetim yetkisi, hesaplara ve harcamalara ilişkin kararlarla sınırlı kalmıyor; gazetecileri işe alma ve işten çıkarma, programları sürdürme veya kaldırma, hangi haberin araştırılacağını belirleme gücünü de içeriyor. Mali soruşturmayla başlayan işlem, haberin kim tarafından ve hangi koşullarda hazırlanacağını belirleyen bir müdahaleye dönüşüyor.
Bir televizyonun ekranının açık kalması, bağımsızlığının korunduğunu göstermez. Hangi gazetecinin çalışacağına, hangi programın süreceğine ve hangi haberin yayımlanacağına karar verme yetkisi devralındığında, yayını durdurmadan da haberciliği susturabilirsiniz.
Sözcü davasında mahkûmiyetlerin bozulması yaklaşık beş yıl sürdü. Bir haber kanalının yönetimi devralındığında ise yayın üzerindeki yetki hemen el değiştiriyor. Hukuki denetim sürerken haber tercihleri ve kadroyla ilgili kararlar, toplumun neyi öğrenebileceğini belirliyor. Müdahalenin siyasi sonucu, yargılamanın sonucundan önce ortaya çıkıyor.
Denetleyenleri susturmak
Sözcü’ye yapılan müdahale, iktidarın yıllardır medyaya hükmetme, hükmedemediğini cezalandırma siyasetinin devamı. RTÜK sopası, T24’e kadar uzanan erişim engelleri, TCK 217/A soruşturmaları, gazetecilere yöneltilen terör ve casusluk suçlamaları, tutuklamalar ve hapis cezaları aynı baskı düzeninin araçları. TELE1 ve Halk TV’den sonra Sözcü TV’ye de uzanan kayyım müdahaleleriyle, yayın kuruluşlarının yönetimi doğrudan ele geçiriliyor.
Bütün bunlar yalnızca hakkında işlem yapılan gazeteciyi veya yayın kuruluşunu hedef almıyor. Haberi araştırana, yayımlayana, ekranda konuşana başına gelebilecekleri gösteriyor. Gazeteciden beklenen, iktidarı rahatsız eden haberi yapmaması; yaptığında ise ödeyeceği bedeli bilmesi.
Bu düzenin bedelini, gerçeği öğrenme imkânı elinden alınan toplum da ödüyor. Yolsuzluğu ortaya çıkaracak gazeteci susturulduğunda, hukuksuzluğu sorgulayacak yayın kuruluşunun yönetimine el konulduğunda, iktidarın hesap vermesini sağlayacak kanallar kapatılıyor. Sandık yerinde duruyor; fakat seçmenin iktidarı denetleyeceği ve değiştirme iradesini oluşturacağı bilgi ve tartışma alanı gün geçtikçe daha fazla daraltılıyor.
Sözcü’ye atanan kayyım, bu yüzden bir şirketin yönetimine ilişkin adli bir işlemle açıklanamaz. İktidar, kendisini denetlemesi gereken basının bağımsız kalan son kuruluşlarını da kontrolüne alıyor.
Hesap vermesi gerekenler, kendilerinden hesap soracak gazetecilerin ve yayın kuruluşlarının geleceğine hükmediyor. Susturulan her haberle, iktidarın yaptıklarının yanına kâr kaldığı bir düzen biraz daha yerleşiyor.





